Në kullrat e kafkave temperojmë vetetimën,
qiejt na mbetën thonjve
tokën po hanë varret.

Krrakam e mishrave të langët
na shkermoqet pazotnimesh shtegtuse.

T'hirret krisjeve seqepore të zoritjes
nji kujë e amesht si valë.

Drithnim i barit vozit grafullimën, tej,
veladon i vesimit ndraget mavish, atje.

Jargë e prekjeve dirgjet petaleve të dritës,
e ninzat në gzhytrën e retinës,
shkoklojnë vezulloren rezil.

Vaket permadhimi, avujve prej xhami,
krisje e avullt rranjezon pragun,
e faritem,
në byrrljen gastari të thymjes.