Krryset foshnja në lvozhgat e rënkimeve
tuj brejt brinjën e shkulun në Eden.

Se ndjej gjakun!
Qipariset shkunden mbi varre.

Zgafellave të mishit, ligësht,
asht currue një jehonë e largët.

Shtegton në melankolinë e lules,
e hovitet në ofshamen e retinave sqim
dritëhija e këtij trishtimi.

Netët gufojnë plot duf
e gjaku zbret poteritës në përskuqje.