Perpushet afshi i enjtjes së gurit,
vetmitë grimohen në shtërzinë e vetëtimave.

Lutja si dantell
lëmon ndukjen e njeriut tek unë

Ah!

Leveshkje e aromës së dritimit

Thonjsh mbetun më kanë qiejt

Çehreve të mrazta më janë shkoklue
t'tetan nuret e hirta të horizontit.

Zogjt dhe foletë shkunden pemëve
bulkthet struken në kujtesën e lëmyshqeve.