-Kthimi i eshtrave të Faik Konicës në Atdhe-

U takuam në qiellin e kaltër
(Poshtë shkëlqente Atlantiku)
Ti, nuk mbaje pasaportë,
As biletë udhëtimi.
Ishe veshur me fustanellen e Abdyl Frashërit.
Xhamadani i Mic Sokolit ta shtonte nurin.
Në kokë mbaje plisin e bardhë të Isë Boletinit…
U përshëndetëm shqip:
- Tungjatjeta!
- Tungjatjeta!
Ti, i mbështjellur me shkaben kuq e zi
Të shkëlqenin sytë
Për mallin për nënë Shqipëri…

Ti, nuk mbaje pasaportë
As biletë udhëtimi.
Nuk të premtonte koha
Për debate nëpër kancelaritë diplomatike
As për botimin e numrit të fundit të "Albania".
- U vonova!
- U vonova, pëshpërite duke shpejtuar
Asgjë në jetë nuk vlen
Sesa amaneti i dhënë së dashurës nënë.

Udha e mbarë, Kostandin!

Maj 1995
Houston, Teksas