Dhimbje mizore shkelmojnë brinjët e mia
e duar pa gjak më fikin dritën e shpirtit
por unë kam bërë premtime që s`mund t`i hajë vetmia
e duhet t`i mbaj para se nata të m`i gelltiti.

Jam rrëzuar e kam ecur me këmbë e duar
dhe kam pare hënën të thyher përtokë
e qielli, i errët mbi kokë më ka qendruar
ndërsa unë kam mbjellë lotë në të thatën tokë.

Dielli largohet, zhgryhet në një shtrat të zi,
mbi botën nata memece stërzgjat putrat
e mua më tremb kjo qetësi e kthyher në shurdhëri
teksa zbuloj se kanë vdekur të gjitha ëndërrat.

E megjithëse lotët çelin lule të hidhura,
që toka s`i ushqen e dielli nuk i ngroh,
shpresat janë një grusht sythesh të njoma
që çelin në çdo stinë, do era apo s`do.