Pse janë gjithmonë të ftohta rrugët pa ty?
Dhe qielli kaq i zbrazët kur ti s`je pranë aty?

Dritat krejt të fikura
zhurmat që shterojnë
urat e braktisura, lumenjtë që pushojnë.

Nata që hap krahet e njerzit që flenë,
pastaj jemi dhe ne të marrët
që sytë hapur i lemë.

Gotat krejt me ujë.
Trëndafilat kokëvarur aty.
Librat që bënë bujë të pluhurosur janë pa ty.

Më thuaj pse gjithçka është kështu tani?
Se, është nate ndoshta?
Apo se s`je ti?