Dal nëpër natë me fyell të gjatë në brez,

atë yll të largët lyp nëpër terr

një fjalë t’i them

e nëntë male në mes, medet, nëntë male në mes

E dhentë s’po tuten e mallet po s’po ulen… Po qe:

balli me dukat m’i bën dritë shtegut t’udhës.

Medet, i mjeri unë,

kot mundohem ta fsheh dridhjen e buzës!

Tufëzat hanëza-hanëza m’i ka çjerrë thëllënza,

meraku ka pikur mbi xhamadanbojëgjaktin,

shlyer e ka krejt, mjeri unë me det!

Mbi tirqit e bardhë ofshamat e mallit

(t’i kallëzon dukat i ballit)

kurrkund nuk m’u ndanë qysh ditën e parë,

pesë gishtat e dorës përanash lanë zi

kur u ndamë të dy…

Përmidis të gjoksit m’u ka bë një gropë,

                                                   medet,

nuk e mbushin tokë as shokë, medet!

Meraku për ty më hollon përorë

e nëntë male në mes, medet, nëntë male në mes!