Mos qaj, zogu im mos qaj!
Kjo është veç një tymnajë… Në dhomën tonë
kënga do të nisë prapë
e prej cicërimës sate do të plasin lule të vockla
në ajër
e në sendet rreth e qark,
me jalëza të kaltra do të mbushet dhoma…
Kjo është veç një tymnajë kalimtare, një tymnajë
bredharake,
zëre se s’i hapëm dyer e dritare
dhe loton krejt pa shkak të vërtetë,
loton duke qeshur…
Hajt, pra, lotojmë duke qeshur (!)
… Po një pikë lot s’e nxirrja dot. Isha djalosh
pa asnjë dhimbje në gjoks.
Veç sot e asaj dite më thahet fytyra për ty,
e gjora ime… E krrejt papritur
më kap një mall i dhimbshëm dhe qaj
dhe qaj krejt papritur… Qaj, zogu im, qaj!
Ka kohë s’ka qarë askush për mua… Ka kohë!

1985