Njëmijë vjeshta rrodhën gjak në ijet tona.
Njëmijë vera gjaku eshkej dhe në grykë
Shtjellej Qenia, kutullohej shkronja,
Frushullonte verb' i shqipes, kallej thikë

Mbi dremitjen fusharake - pelte trush,
Ku lakorja e horizontit puthej epshëm
Dhe skajonte rrjedhën lumi krejt në tush
Nga kujtesën nxin i Letës breg i mnershëm.

Përsëthelli shkulme ngrinte prapë shtërngata.
Tjetër sy cikloni mbarsej shkrepëtima.
Nga themel' e thelb' i Qenies trandej Fryma -

O baticë që vdekjen vetë vure në kllapa!
Dhe n'u kthefsh në atë thelb Zanafillor, -
Kthen sërish të pish ambrozin tënd hyjnor.