EKZISTENCË
E premte, 02-02-2007, 08:35pm (GMT)
Njëmijë vjeshta rrodhën gjak në ijet tona. Njëmijë vera gjaku eshkej dhe në grykë Shtjellej Qenia, kutullohej shkronja, Frushullonte verb' i shqipes, kallej thikë
Mbi dremitjen fusharake - pelte trush, Ku lakorja e horizontit puthej epshëm Dhe skajonte rrjedhën lumi krejt në tush Nga kujtesën nxin i Letës breg i mnershëm.
Përsëthelli shkulme ngrinte prapë shtërngata. Tjetër sy cikloni mbarsej shkrepëtima. Nga themel' e thelb' i Qenies trandej Fryma -
O baticë që vdekjen vetë vure në kllapa! Dhe n'u kthefsh në atë thelb Zanafillor, - Kthen sërish të pish ambrozin tënd hyjnor.
|