Nje dite
ne prite te jetes
do kesh rene
robinje e rrembyer nga vetmia
ilacet ne uje do ti tretesh
me ne fund do kuptosh
do mesosh
se c'ish dashuria...

Dielli do te lere
hedhur kraheve shallin
tik-takun e ores pafundesisht
do numrosh
ne netet e rrjepura
me enderra te vjetra
do ta lyesh mallin
atehere do marresh vesh
c'do te thote te dashurosh.

Mbas pagjumesish
do ziesh kafen
vec per vete
filxhanin s'do ta kthesh
ne fate s'do kerkohesh
do biesh loteve lume
si nje flete...
e do ndiesh
c'do te thote te dashurohesh.


Vec atehere
pa vlere
do mberthesh syte ne dere
e drithme ne zemer
se rrodhi e pervodhi lumi i jetes
vargjet do kene tjeter emer,
oret e poezive do tregojne kohe tjeter.


Vec nje dite
ne prite
te jetes do jesh kapur
robinje e roberuar nga vetmia
nen shi
nen zi
nje lule do gjesh
mbi varrin tim te lagur
do mesosh...
se c'eshte dashuria.

Dhe buzet,
buzet do ti djegin vargjet e mia.