Një myshk që gjallon në lagështinë e njëllojtë

Binar gjaku të brejtun

Hakërrimë fytyrash të karbonizuara

Toka që lëvizin më njëtrjtshmërinë

E vrapimit kafshues të greminave

Thellësi joshëse që lëmohen

Nga dëshira të xhamta

Me ujra valëzues nëpër vena

E pulëbardha që me purtekë klithmash

Gardhojnë dumanin proverbial

Të llahtarisë qiellore

Kurmi im prej kundërmimi rrezatues

Duhmën të gjitha trajtat

Veç asaj të zjarrit

Vërshim i pazotnueshëm i çdo indi        

Një dyzinë qiellore diademuar

Me pëshpëritje shushatëse hijesh të zjarrta

Qumështojnë në rrjedhje shpërthyese

Përthyerje dhimbjesh magjike të njëtrajtshme

E përbindshmëri mëshirash solide

Qiej që lundrojnë e ndjejnë

Trokun e kalldrëmeve të stinëve nënshtruese

Papritmas ndjehemi të fajësuar e harrojmë

Rrënjëzimin e shtërngatës në përuljen tonë kristiane

Teksa kryqet prej limfe na shartojnë

Lutjet me britmën

 

Më shumë të ndërgjegjshëm për vdekshmërinë tonë

 

Nga cikli poetik, Ngrehin Spazmash (1996)