KANGË PËR ANTON ÇETTËN

Po qajnë malet legjendare,
Po qajnë fushat heroike,
Për profesorin Anton Çettën,
Qan Kosova e jonë kreshnike.

Ditë e premt tre dhetor
Mori dhenë lajmi mortor,
Se dha jetë nji burr´ me orë,
Plak i urtë me shpirt rinor
Qe për komb ora i priu
Si yll n´zemër fort i ndriu.

N´kry t´rinis´ u vu prijetar
Nisi punën fort të mbarë;
Tuj pajtue n´Kosovë gjaqet,
Tue i g´zue, besa, konaqet,
Tue i g´zue votrat e ndryeme,
Tue i çelë zemrat e vyeme,
Me guxim e urti burrit
Rend i zbuste zemrat prej gurit-
I pushtonte burrat e dheut,
Tanë stërnipa t´Skënderbeut,
Që bajshin ballë edhe burrni
Tue deshmu besë edhe trimni
Tue i dhanë fund për jetë gjaksimit
Shtrishin dorën e pajtimit.

Po kur fliste burri n´kuvend
Fjalë prej shpirti e me mend-
I pushtonte ai zemrat rend,
I forconte me fjalë burrnije,
E i ndizte me dritë lumnije,
Mirë i ndizte me orë të bardhë
Fjalët e tij peshonin arë:
-Po ju qofshi faqe bardhë,
që n´ditë t´sodit k´shtu veproni
shpi e fis mirë i nderoni,
E nderoni popllin tuej
Që s´duron sundin e huej-
Me guxim e shpirt bujari
Si zakon na e la i pari
Për me ba punën trimnisht,
Për me falë gakun burrnisht,
Si i ka hije vetëm trimit
Për me shtri dorën e pajtimit;

Me dhanë besën prej shqiptarit
Trashëgim që na la i pari,
Se prej sodit kurrë ma tjetër
S´do të ketë gjaksi të vjetër,
S´kem me u vra, pra, vlla me vlla,
Po me u dhtë em pa ia nda:
Orsi nana qi e don fminë,
Si i don motra vllazninë,
Porsi zogu qi e don qiellin,
Sikur bima qi e don diellin,
Si na m´soi njaj Kastrioti
Për me u dasht-o  sa t´jetë moti.

Si rrufeja fjal´t  tingëllojshin,
Si n´preanverë zemrat gufojshin,
Shtriheshin duert sa mirë bashkoheshin,
Bjeshkë e fushë përnjiherë gëzoheshin,
Keso valle te trimnisë
S´mbante mend toka e Arbnisë,
Mirë krenohej mbarë Shqipnija,
N´bark të nanës gëzohej fmija
N´rreze t´diellit fort krenare
Sa mirë ndriste ora shqiptare.

E ne sot kur kur me ne sje,
N´zemra tona gjithmonë je
Mbar nji popull të kujton,
Me urtësi tande sot jeton,
Dashuninë që kem për Ty
Si n´Kosovë e si n´Shqipni
N´dhjet milion e kem nda nji emën
Nga nji pjesë e ndrym në zemër,
Do ta ruajmë me xhelozi
Atë kujtim që kem për Ty.
Sa t´jet moti e sa t´jetë jeta,
Sdo t´harrohet o Anton Çetta.

(Düren, 1996)