Ka heshtje... s'ka fjale, nje heshtje si gur.
Me mungon nje peisazh qe shihja dikur,
e lehte te kujtoj dhe e veshtire te flas,
imazhin qe nje serre ka  hedhur te gjorin plasmas
qe mbi ish shkollen time ndoshta ka rene debore
e une me se shoh, s’e prek as me dore,
asfaltin qe shkel s’e kam si dikur,
e shoh gjelberimin, po s'shoh asnje mur.
As njerezit qe ecin mbi pllaka s’i njoh
s’e kane gjuhen time, te huaj i shoh.
Kujtoj se aty ku dhemb shpirti im
e ka kapur malli...ashtu me mashtrim.
Kujtohem mbi dallget qe shkembin kane lare,
por ketu shoh lotet si deti me vale.
Filloj lumturohem, filloj buzeqesh,
se fillimin e humbjes kerkon ti te kesh.
E veshtire te flas, e lehte te kujtoj
se aty me shume se ketu kuptoj,
se aty kam mesuar cka duhet te di
e ketu njoh vec njerez qe rrine pa njeri!