Mbi pllaken e varrit te thyer
gjemon nje stuhi sec kerkon,
nuk eshte me jeta e vyer,
nuk eshte as loti iluzion!
Kerkesat e plageve te varrit
jane hapur si dhimbje e forte
dhe qan vetmia e te vrarit,
qe trupi dhe mishi lejojne!
Se njohin kufirin me endrrat
qe celte plotesimin nje zot
s’ eshte prekur me kurre qe atehere
e djeshmia e lumtur nga sot!
Aty ku u struk lumturia
s’u prek fjala e saj e dlire,
vec shpirtrat e zymte kerkojne
te flasin me shprese si me te lire.
Nuk u kthye me liria e vjeter
as kthetrat gabimin s’e shlyejne
vec shpirtrat me bojen e zeze
ne nje leter pendimet i lene.