Mbi endrrat e merzitshme cdo nate
qendiset nje yll te me ndrite
dhe vrapon ky shpirt qe ta kape
por nje lot ate e shuan, e shndrit!
Sa lote te tjere pikojne
e une mundohem qe ti ngri,
por dhimbja ime tret edhe duart
qe mundohen lotet ti fshijne.
Ku je, o mplakje e verber,
qe qendisi flamurin shpirteror,
si endrrat e papara nga verbimi
kete boten nje dore shkaterron!
Miliona shpresa e plage te pashuara
ne shkallet qe ngjit i kapercej
as vetja s’e kupton perse
endrra te tjera urrej!
Sa shpejt po zbrazet ky duf
a je aty ku shohin lotet?
Apo shpirti nga shiu i shuar mundohet
qe perseri flake te ndeze ne kete bote?