Dikur kam menduar se jeta eshte perjetesia, sepse e tille me dukej ne caste femijerie…C’dileme kohore!Tashme kuptoj se te qenit njeri qe i falet vdekjes, eshte ironi e letrave te fatit.Ndoshta do te doja qe te isha ne vendin e ketyre letrave dhe te ndryshoja kohen, por e di se ky eshte nje parealizim perkushtim i kote,bamiresira shpirterore.Harrova kalimin rrugezgjatur te gjithe kesaj nje enderr zhgenjyese, nje trendafil qe bie ere ne dimer e vere, vjeshte e pranvere.Megjithate, une gjurmova te vrisja vetveten, sepse mendon vetem per faktin e te jetuarit njeri, si fakt i pakundershtrueshem i kesaj bote.Dhe kuptova qe as dashuria por as urrejtia nuk celin te bashkuara  per te realizuar moshmangien e njera tjetres, por ngelin te ndara si ceshtie teper zoteruese per te shfaqur hidherimin dhe kenaqesine kundrejt vdekjeve se personazheve jetesore.Pastaj e gjithe kjo do te linde e pakushtezuar sepse mbi te gjitha keto dickara s’mund te ekzistojne ndryshe vecse ashtu sic kane ekzistuar ne te tashmen e djeshme po ashtu edhe ne ate te sotmen.Cfare deklarate !Cfare kombinimi te cuditshem!Kenaqsi dhe hidherime te pashmangshme.Paralelizem plot fakte te pakryera qe cojne ne limite te pafundme te pafundesise .Une gjurmova te gjeja kuptimin e gjithe kesaj dhe gjeta ca lote te cilet ishin teper mallengjyes si mesazhi i nje jete qe po jetojme sot.Sot!E cfare eshte e sotmia!E cfare ngelet te jete e sotmia!Nje loje kohore qe shfaqet si e shkuar, si e djeshme qe ngelet ne kujtese.Asgje nuk humbet nga kjo jete mjafton qe ta realizojme ashtu sic i perket te tashmes, lojra fatesh, hedhje zaresh, ngjarje te pafundme ironizmash!Jeta eshte gjithmone pazar fitimi gjithmone “qan e qesh”  sepse e tille ngelet ne huazimet shpirterorepo aq sa edhe paksa jetesore,…..