Letërsia Shqiptare - FATI QË NUK ISHIM ZOGJ

(Sulmi i policisë serbe në lagjen Ulpiana të Prishtinës më 25 shkrut 1990)

Ora policore: 21.10

Dritat e qiriut
përshëndesin hënën
në orët e ngujimit

Në banesën e ngrohtë
dy terroriste mprehin armët
unë lexoj Uliksin
vajza Borëbardhën

TV bluan në vete
Shtëpinë për varje

Ora policore: 21.30

Vetëtima çan qiellin
e predhat nga tanket
vjellin zjarr
në bebëzat e syve

Nata bëhet çmendi
e egërsisë së shekujve
dhe futet në banesë
pa fije turpi

Plumbat lotsjellës
përhapin helm
e nuk di
ka më shumë në ajër
apo në brendi të mitrës

Frymë, frymë!
tmerrohen muret,
vazot lotojnë dhunshëm,
qiriri drithëron vdekshëm
e Satiri zhvesh lëkurën

Frymë, frymë!
klith për veten
si bishë njerëzore e pashpresë
duke harruar pjellën

Si mund të më quajnë nënë
zemra le të më pëlcasë:
Fëmija m’i zgurdullon sytë
e unë përpëlitem për frymë

Ujë deti nuk mund të më shpërlajë
e as lotët për atë çast,
për atë të njëmijtin çast të harresës:

Fëmija përpëlitet për frymë
në njërin skaj të banesës
e nëna në skajin tjetër
atë natë të çmendur të 25 shkurtit 1990

Ora policore: 21.30

Nuk dëgjohet më cicërrimë
zogu njëjavësh i ditëlindjes
ka shtrirë krahët
e përshëndetjes së fundit

Ëmë e bijë
hidhemi në përqafim –

loti i hidhërimit
dëbon lotin e helmit

lotët e frikës
bëhen lotë dashurie,
në natën e egërsisë serbe

Fati që nuk ishim zogj!

Përjetësi, Dukagjini, Pejë, 2001