Kur Zamira zbuloi ekzistencen
E orgazmes zulmemadhe,
Tutje e flaku velenxen
Dhe qau si sorkadhe.

Qau ithin cipeshpuar
Nga shtiza e epshit plot zjarr
Dhe, ndonese e lenduar,
Kerkoi serish te bukurin ar.

Dhe ari u fry gjithe nur,
I serte, me damare nyje,
Nga syri i tij prush e purpur
Dolen lot te nxehte si yje.

I mori Zamira lotet e rralle
Me buzet e saj flak'e bore,
I thithi me afsh, i piu me mall,
Ato pika nektari mashkullor.