Pashë në ëndërr mbrëmë dy sofra

në njërën djalli ushqente mijëra:

politikanë, doktorë, aktorë, poetë…

Mishra, verë, fruta nga më të mirat

plot bollëk e salltanet.

 

Njerëzit për çudi ishin pa fytyra

të errët, robotë, pa jetë në të zi,

hanin e pinin e bënin dashuri.

Disa në mëndafsh të purpurt

zverdhur nga cmirë-xhelozia,

mbanin fjalime boshe me rëndësi.

 

Në tjetrën djalli priste e therte mijëra

qeshte e klithte bashkë me demonë

në trupa njerëzish shijonte tortura

i pyeste të zgjidhnin sa nuk ishte vonë.

Gra barkçara në pirgje, koka pleqsh,

gjak, sy-nxjerrë fëmijësh, kasaphana

ëngjëjt i drejtonin në fund me kujdes

shpirtat u ngjiteshin nëpër re të bardha.

 

Më erdhi befas nga pas e mu afrua

herë si gjarpër i ndyrë, herë si pallua

më shtriu të përndotur dorën e vdektë

më tha gjithë ligësi: Grua, zgjidh e merr!

Këtej me mua e famshme a në gijotinë,

kam epsh për tmerr.

 

Bëhu gati djall, gjakun merrma

s’kam uri për pasuri e famë,

gjithë floriri i kësaj bote

s’ma ngop trupin tim të tharë.

 

Merrma, s’e kam këtu jetën

me ty mbret-djall i pështirë,

e kam veshur të vërtetën

dritë e jetë e mbaj në shpirt.

 

Se vdiq mbi kryq Zoti vetë

e lart u ngrit, më dha shpëtim

çama trupin nuk kam frikë

shpirtin s’ta jap, do lind sërisht

në trup qiellor, në amëshim.