(Një mikeje që vuan nga kanceri në gjoks)

  Erdha të hap të rëndat grila

               e nga shtrati të të ngre.

               O Zot ngrihu,

               shpëlaji sytë e enjtur,

               mos ma fshih fytyrën e zbehtë!

 

               Vish dicka dhe nëma dorën!

               Mos ki frikë,

               e di që mundesh, ecim bashkë

               jashtë, ku diell’ i dimrit ngroh,

               ku zhurmon jet’ e lashtë.

 

               Ti s’do ta besosh se nesër

               dielli dit’ të re do të nisë.

               Më pyet:

               “Pse t’jetë dhimbja vallë

               e vetmja rrugë drejt lumturisë?”

 

               Në gjoksin tënd zgavërr lotësh,

               dridhet jeta n’psherëtimë.

               Mikja ime,

               frym’ e jetës është dhuratë!

               Ditë e re nesër do lindë!

Lexo/Shkruaj Komente (0)

Printo

Dergoje

Top

---