Gjithnjë kthehem tek ti

si të mos ketë rrugë tjetër

zemra mat hapin me dashurinë,

të vërtetën e lë për herë tjetër.

Do mësohem, do mësohem!

S’qenka e lehtë të ndash,

të lesh,

të ikësh

kur ke dashuruar shumë

merr kohë, merr një copë jete

që ti sërisht të mbetesh ti

e unë serisht të bëhem unë.

Tashti,

në këtë zonë ndarjeje të freskët,

këmbët do i le dhe ca të ndjekin zemrën

kujtimesh të magjishme e të ëmbla.

Do i ndal aty, në atë prag,

në atë të shkretë udhëkryq

ku udha ime nga jotja ndan

një jetë, një kohë, një mall