Koha e harroi në kaltrinë e shqetësueme
Nji pjesë të blertë të veprës së vet;
E rrahin pa mëshirë tallazet e tërbueme,
Por ajo krenare vetëm përcjell e pret.

Nji pulëbardhë e lëshueme nga dhimba klith;
N’palcë t’eshtnave nji vullkan ma gjurmon,
Athue n’fole t’ujdhesës zogjt po i kërkon
Apo dashuninë e vet, që për loçkë e lidh.

Ujdhesa veshin e ven në guaca të thata:
Do fosile këndojnë ninulla t’shekujve jetikë,
Sa herë në prehën të bonacës e ven nata.

Dikush e ndezi dritën që njiherë e pat fikë,
Për ta vu përmendore n’oqeane ose në det,
Pa u frigue se do t’shuhet ajo, apo ai vetë.