Po shtegton në nji rreth e udhë t’caktueme
Askund synin tand gac’ e t’untë pa e lu’jtë.
Nuk di Shkëlzenit në maje a kishe me mujtë
Peng me ia lanë zemrën tande gur t’gurzueme.

Dëshroj thellësitë me t’i matë që n’to u përbine,
Me ta varë në sqep dhe qafë nji grimë mëshirë,
Për ato viktima që n’klithje je tue i thirrë.
O, ti me gjak dhe pupla kurrnjiherë s’u ngine.

Po shtegton nëpër re të buta tepër kryenaltë,
Zemrën e diellit si me pasë kaplue me ata thoj.
Kur ta ndiej at’ klithje të mnershme, sa po droj.

Se me ujën tande krenat e hutueme po na i matë.
Vetëm mos ma sqepo kët’ bardhësi të diellit,
Se s’kam me çka t’i rris këto kambë të prillit!