Letërsia Shqiptare - Esat Mekuli/Pesë vjersha

NGA LETËRSIA JONË E PARALUFTËS SË DYTË BOTËRORE

Esat Mekuli/Pesë vjersha

/Këto vjersha janë botue gjatë vjetëve 1933-1935 në revistat “Vjenac” e “Jugosllovenski rastit”- Beograd edhe “Mladost”-Zagreb./

MBRAMJA

Si tufa mëndafshi t’artë në të kaltërten shamí,

N’mes dy duersh s’bardha, dy kokrra në borë-

Flakron perëndimi... Retë mbi krye përorë

Ngasin nëpër qiell dhe zhduken n’hapësí.

... Dhe drita e mbrame shuhet mbi çdo sukë:

Cipa e natës shtrihet mbi fusha t’përhime,

Malet heshtin n’errësi si me qenë të ngrime,

Si të humbte jeta- çdo gjâ u nxi, u zhdukë.

N’ajrí ndihen klithmat e natës që ra-

Drujt pranë rrugës lehtas era i lëkund...

..............................................................

Ndërsa dita e bardhë, e tretun dikund

Shigjeta të flakta i mprehë errësinës me i ra.

Terri sundon botën. Katundet e shtrime

Në mes natës prehen n’luginë me andrrme.

(1933)

ANDRRA E VAJZËS

Shushurima e lehtë t’panjoftunit më treti fare

Dhe agime t’kaltërta andrrova...

E nëpër kunorë lakmish përolimtare-

Si lulja që jep qiellit lulëzim:

Rininë ia dhurova.

Shkëlqyen yjtë e qiellit si sytë e tij

Të thellë dhe të ndritshëm

Si drita n’agim

Dhe u shafit nën tê e kërthndezëtat fuqi...

-Sonte shushurima e lehtë t’panjoftunit më treti fare

Dhe agimet e kaltërta andrrova...

(1933)

PRANVERA

Zhytem krejt n’bukurít e larme që ka pranvera

Dhe me shpirt qafoj mbulojën e kaltërt t’pambarim

N’zemër m’shtohet flaka, në krye i kthjellmi mendim

I kthjelltë si qielli, i dashtun si e luleve era.

Unë s’njoha deri tash lojë ngjyrash as larmi-

Gufime që si lule të shpirtit mugullojnë...

Përqark âsht pranvera e n’zemër sytë e tu ndriçojnë

Për ta më lëbyret mendimi, tretun në vetmi.

...E tash zhytem n’tbukurit’ që pranvera na e ka prû

Dhe me shpirt qafoj mbulojën e kaltër t’pambarim

I kthjelltë si qielli, i dashtun si sytë e tu!

MMALLI PËR T’PAMBËRRIJTSHËMEN

Rêtë luejnë n’naltësín, si qingjat n’kodrina,

Ndërsa malli për t’pambërrijtshmen ndryhet n’mue:

Dëshirojsha m’u kapë n’vallen e reeve kuqle

E me fluture në t’shkëqyeshmet naltësina

Me gëzimin e këngës baritore...

E kur hana e luginave ia beh n’shpejti

Dhe toka natën n’dishrim thërret,

Si rrezet e argjendta mbi kallí-

Të shkoj

E t’vizitoj

Skajet e dhimbjes e vendet ku pashë ankthet.

Vaj! Me u kapë n’vallen e rêve n’kuqlime

Zemra me t’dhanun do t’më dëshironte

Që rinija t’gërthet ‘i herë mâ me gëzime

Dhe mall i zemrës s’vuajtun t’gufonte.

-Por, pse zemra tingëllon përmallshëm

si zâ drithërim

dhe droja kaplon thellë zemrën e shpirtin tim?!

Kur dëshiroj aq rêtë mbi qytet me i soditë,

Derisa malli për t’mabërrijtshmen, m’kap, m’shafit.

(1934)

VEGIME

Si edha t’shpërndamë rrëshqasin n’kaltrim tufat bardhore

dhe qielli kumbon n’nardhësít e tija virgjinore...

Nji zemër e bardhë e nxitun prej bukurije

Andrron mbi hijet e zgjueme... E fatlume...

Malet e krepatueme shtrihen prej largësie

Dhe mëshefin n’qetësí dhimbjet e pashërueshme...

Nji dorë e padukshme mbi zemëratë lënduese

sonte përshkoi

Dhe njomësín e fëminís, kaherë t’kalueme,

n’mue e zgjoi.

Sat NOKSHIQI

(Marrë nga revista letrare “Jeta e re” nr. 1/1952, f. 34-37)