Ja ku me ke, Liqen i dashur: mu ne bregun tend
- te enderruar, te deshiruar. Eshte mengjesi
i hershem. Mjegullat, me ngadale, jane
shtresuar mbi syprinen e ujit, por shpejt
e shpejt ndahen prej saj. Tashme zbulohen
tiparet e Kufilaces, matane, dhe te Visitorit
te afert- rreze malit. Kurse, edhe me larg
mezi dallohen shkembinjte e Bjeshkeve
te Nemuna. Bari i dendun, erekendes i renduar
nga vesa. Si pas shiut pranveror...
Mbi Qafen e Diellit- drite. Rrezet e para
miklojne Qafen, per t´i vershuar, mandej,
hapesirat e pyjeve dhe te rrafshit perposhte.
- Miremengjes, bukuri e vendlindjes!
Mire se vjen!
As kercimi i troftes syprines, as gagarisja
e patave te egra neper shastar, as kenga
e zgjatur e kostareve herak livadheve perreth.
Heshtje. Qetesi e vendlindjes, si ne caste te rralla pajtimi...
Ndahem nga bregu me barken e lire. Lopata
e dyfishte zhytete here ne njeren, here ne anen
tjeter. Si dikur ne sandolinen e vogel.
Lagur, gati medashje, rrobat nga lundrimi
i vrullshem. I trimeruar. Mandej i rraskapitur,
ia dorezoj lopaten me te fortit dhe me te shkathtit.
Ne bash i ulur, i perqendruar i teri ne sexhaden
e lemuar te barit nen uje qe perdridhet
ne drejtim te rrymes kah Limi.
Si kujtimet e shumta ne kete mengjes veror.