Unë që i sodita gjurmët e me zemër i ndjej.
Janë këngët që shpërthejnë n'jehonë
Kur kuptoj se mëngjezet i ke zgjuar te kroi tej,
Stepem, mekem, o moj Nica jonë!

Cila lule e livadhit erën e shpirtit tënd e ka ?
Cili liqen gjerësinë e syrit tënd e ka ?
Cili shkrep, cili kep në shpat dukën tënde ka ?
Cila këngë bukurinë e zërit tënd ka ?

Gurët që i shkele ti Nicë, i preka një nga një,
Vendet që i ruajte ti , me dashuri
I latova në poemë, në ardhmëri të kenë zë
Ti nëna ime, ti Nicë, ti amshueshmëri!

Lexo/Shkruaj Komente (0)

Printo

Dergoje

Top

---