Buzëqeshni, ju lutem !
flet zëri në aparat, -
pasaporta do pak buzëqeshje !... »
Ballë butonëve tërë ngjyra
mundohem të buzëqesh me vete.

Lëviz muskujt në fytyrë
ta bëj buzëqeshjen gati.
« Ju lutem, buzëqeshni !- »
perserit aparati.

...Ku ta marr buzëqeshjen, -
u them sinjaleve karshi, -
ma kanë lidhur, ka ngrirë
në vëndlindjen time
Shqipëri !

Ka mbetur mbi pëllëmbë të lypësit
te rrugicë e shtëpisë përdita.
Rrudhat në ballë më nxijnë
nga terri i Atdheut pa drita.

Ka ngecur një varr masiv
i vëllezërve kosovarë.
Po bombardohet në Kumanovë
mes grave e fëmijve të vrarë.

I kanë rrëmbyer trojet
në Camërinë shkrumb
dhe ka mbetur e ngrirë
duke pritur pa fund !...

Përsëtreti lutja - « buzëqeshni !... »
thirri diku pranë...
Te butoni i kuq nxin tyta
e vrasësit tim në Tiranë.

Buzëqesha me zor.
Posa doli, portreti
hapi sytë më shihte
si të qe i një tjetri.