… Jam i vogël, sapo kam nisur të nxjerr tinguj,

të qesh, të zgjas faqen për puthje te të mëdhenjtë.

S’di ç’është ajri, uji, zjarri, e prek e digjem. Qaj

e prapë drejt teje nisem… Tetëmbëdhjetë jam,

i dashuruar në krehrin e pasqyrën,

gjithë vetulla, sy e forma të derdhura shtati,

përqafuar me dëshirën, më e hishmja në botë - fytyra,

këngëtar i madh që di vetëm këngë me emrin tënd,

djalosh i zjarrtë, qengj i butë, të gjithë ma shohin

dashurinë, s’kam aspak frikë: e shpall para të gjithëve

mrekullinë që ndodhi në mua, i magjeps rrugët, pemët.

gurët, prej tyre magjepsem, i marr para me frymë.

Pesëdhjetë. Njëqind. Njëmijë vjeç qenkam, më lulojnë

lulet e bardha mbi krye, dhjetë herë qenkam kthyer

për ty në botën e të gjallëve pa pyetur për fyerje

dhe sharje… E prapë digjem e sillem në moshën

e shpirtit: një dhe tetëmbëdhjetë, një dhe tetëmbëdhjetë.

O, ç’paske qenë ti, moj dashuria ime!