Letërsia Shqiptare - Poezi nga përmbledhja HESHTJA E MBARSUR

NISU

                                          Nisu, ti
                                          Uni im i largët,
                                          I panjohur…
                                          Merr me vete
                                          Edhe shikimin e syrit tim – DIELL!
                                          Merr me vete
                                          Edhe melodinë e fjalës sime – KËNGË!
                                          Merr me vete
                                          Edhe njomësinë e buzëqeshjes sime – PRANVERË!
                                          Pra, merri të gjitha, e
                                          Të mos jetë i kotë
                                          Udhëtimi yt.
                                          Do të të bjerë
                                          Të kalosh errësira.
                                          Drita e diellit do të të ndriçojë.
                                          Do të të bjerë
                                          Të kalosh dhembje e lot.
                                          Melodia e fjalës do të të shërojë.
                                          Do të të bjerë
                                          Të kalosh dimra e stuhi.
                                          Fuqia e buzëqeshjes do të fitojë.

                                          Nisu, ti
                                          Uni im i afërt.
                                          I njohur…
                                          Është rrugë e gjatë kjo.
                                          Nuk është lehtë të arrish te NJERIU
                                          Edhe kur era
                                          Ka kahjen e udhëtimit tënd.

     JETA

     Athua kush mund ta lexojë deri në fund
     Pa u verbuar
     Kush mbeti pa e thither nektarin – farmak
     Apo farmakun- nectar
     E nëse në faqen e parë u gjenda
     Do të thotë se unë kam dale
     E nëse në faqen e dytë më gjete
     Do të thotë se unë fillova
     E nëse në faqen e tretë po çlodhem
     Do të thotë se unë mbarova
     Kjo na qenka jeta
     Miku im
     Që kënga ia ndërron fytyrën
     E të gjithë ecim nëpër lëkurë të njëri – tjetrit.

MUND TË JEM

                        Mund të jem
                        Zjarr që shpërthen
                        Pas çdo rrëfeje.
                        Por, ku ta di pse
                        Jam vetëm vatër e tij
                        Me sy gacash të shuara.
                        Mund të jem
                        Lumë që vërshon
                        Pas çdo shtëngate.
                        E megjithatë
                        Jam vetëm shtrat i tij
                        I tejngopur e i heshtur.

MË DUHET

                  Më duhet të të gjej
                  Njeri,
                  që të mund ta dëgjosh
                  zërin tim, e
                  ta shohësh pjellën
                  e frymëzimeve të mia.
                  S’do të lodhem
                  duke të kërkuar
                  në ikje, në ardhje.
                  Nën këmbë a
                  mbi kokë, kudoqoftë.
                  Jam përplot e mbushur.
                  Heshtje e mbarsur me vite
                  sa, gati kam harruar si këndohet.
                  Madje
                  edhe zërit tim ia kam frikën.
                  Më duhet të të gjej
                  patjetër, Njeri
                  qoftë brendapërbrenda teje.

PËRRALLA E GJYSHES

          Të lutem gjyshe
          Përfundoje rrëfimin.
          Thuaj se bisha vdiq
          E njerëzit jetuan të lumtur
          Më shpejt gjyshe
          Të lutem
          Tregimi është i tmerrshëm
          E ti aq e ngathtë.

DUKE KËRKUAR EMRIN TIM

      Në këtë cast
      kur krahët e ftohtë të vetmisë
      përqafojnë trupin tim,
      loti merr rrugën e dhembjes.
      Shoh veten të tretur larg
      në shkretëtirën e harresës.
      Dhe ashtu e dërmuar bredh
      se mos gjej
      një pike shpresë
      për frymën time të etur.
      Më bëhet se atje tej
      shoh të shkruar në rërë
      emrin tim.
      Pluhuri i gjurmëve
      më bie në fytyrë
      duke fshehur qartësinë
      e shikimit tim.
      Sikur të pushonte era…
      është e pamundur, e di.

      Më kot
      mundohem t’i ndalë psherëtimat
      të mos dëgjohem më larg se dhembja,
      të mos shkojnë më larg
      se emri im i shkruar në rërë.
      Sepse për të bredh dhe luftoj me erën.
      Me frymën time të etur për jetë.
      Me zemrën time të etur për dashuri.

LUTJE

                      Ju lus,
                      të më leni të qetë
                      kështu si jam
                      skaj trotuarit të rrugës
                      që vlon nga ecejaket tuaja
                      për diçka,
                      për diku.
                      Më pëlqen t’ju vështroj
                      si qesheni
                      për diç që keni qarë dikur,
                      si qani
                      për diç që keni qeshur dikur.
                      Ju përgjërohem,
                      mos më ngani
                      nga këndi im, prej ku
                      aq mirë shoh,
                      aq mire ndjej,
                      Më qartë se mes jush.
                      Prej ku, asnjë erë
                      s’mund të nxjerrë jashtë,
                      po vjen si puhi e lehtë
                      ledhaton fytyrën time
                      e ik, ik tutje
                      mes jush
                      ta shpieni para apo
                      t’ju shpiejë.
                      ta shporrni pas apo
                      t’ju shporrë,
                      varësisht në jeni duke qarë
                      apo qeshur.
                      Teksa, unë rri
                      vështroj e mendoj
                      për të gjithë.
                      As qesh.
                      as qaj.
                      E vdekur vallë
                      apo më e gjallë nga ju?!

FJALË FEJESE

                 Në një tubim
                 burrash të zgjedhur
                 u bë fjalë për mua.
                 Fjalë fejese.
                 Gjatësinë dhe gjerësinë
                  e trupit ma matën.
                  Më peshuan edhe në kandar.
                  Gojë, sy e veshë
                  zunë në gojë.
                  Prekën nga të gjitha anët.
                  Por,
                  askush s’ia doli
                  të prekë thellësinë time.

              NGA DRITARJA

              Nga dritarja
              gjithmonë duket më bukur.
              Edhe fytyrat,
              edhe dashuritë, madje
              edhe vdekjet duken
              më pak të tmerrshme.
              Nga dritarja
              gjithmonë gënjehemi.

TESTAMENTI

             Atëherë, kur diçka imja
             të cilën pak e kasha njohur, ushqyer,
             po vdiste në mua,
             më la trashëgim:
- Nëse sundon vetveten, do të jesh
                                                 sundimtari më i madh!
- nëpër secilin mot,
   qoftë me shi, diell a dëborë,
   mbaj dietë!
- Mos u ngut të bëhesh
   i mençur – budalla, por ji
   budalla i mençur!
                                     Me të parën arrita ku desha.
                                     Me të dytën u bëra ai që desha.
                                     Me të tretën fitova sa desha.
                                     Të marrët më nderuan.
                                     Të mençurit ma patën lakmi.

KUKULLA E FËMIJËRISË

                                       E gjeta
                                       në fund të shkallëve
                                       të bodrumit të shtëpisë,
                                       nëpër të cilat dikur
                                       isha ngjitur
                                       duke e harruar
                                       nga ankthi dhe kurreshtja
                                       për t’u ngjitur lart.
                                       Flokët i kishte
                                       gjysmë të rënë,
                                       të pakrehur,
                                       e si të thinjur
                                       nga pluhuri i viteve.
                                       nga buzët e thonjtë
                                       kishte humbur
                                       ngjyra e kuqe
                                       që dikur i jepte
                                       aq hijeshi.
                                       Në fustanin e saj
                                       lulet e dikurshme
                                       ishin zhdukur
                                       nën shkretëtirën e shëmtuar
                                       të pluhurit.
                                       Sytë, ashtu gjysmë të mbyllur
                                       i dukeshin të lodhur
                                       nga vetmia e harresa.
                                       E melodia e ëmbël
                                       që dëgjohej dikur
                                       me ta marrë në dorë,
                                       më nuk ndihej.
                                       Të gjitha
                                       ishin dhe shkuan
                                       me fëmijërinë time.

PA TITULL

                                                Mbledh heshtjet
                                                e tmerrohem.
                                                Ja, kaq kam heshtur
                                                në fjalë
                                                kur kam folur.
                                                Kaq kam heshtur
                                                në qeshje
                                                kur kam qeshur.
                                                Kaq kam heshtur
                                                në këngë
                                                kur kam kënduar.
                                                Mbledh heshtjet
                                                e fitoj një numër
                                                më të gjatë
                                                se vitet e jetës sime.