Letërsia Shqiptare - PA PËRTËRITJE

Të dy i kishin mbërthyer sytë tek vatra si të donin të kuptonin gjuhën e flakëve që gjithnjë ndërronin formë dhe me atë zhurmë të paktë shtonin monotoninë e atij rrethi. Një cung i madh e i trashë po digjej ngadalë në vete duke lëshuar një nxehtësi pothuaj të pamjaftueshme për pleqërinë e tyre. Plaku si hiqte sytë që andej. - - Podigjet, i pëshpëriste herë pas here plakës.

- Po o njeri, po, digjet, ia kthente qetë qetë ajo.

Njëri dukej i tmerruar tjetri i qetë deri në dëshprim thuaj dorëzuar që më parë. Cungu i trashë vazhdonte të digjej duke krijuar një shtresë hiri mbi sipërfaqen e tij e që plaku e dinte fort mirë se ai po hante veten fshehtas dhe nën atë shtresë ai ishte më i vogël e më i dobët se që dukej.

- Po digjet, plako, po digjet, tha prapë ai me lemeri të shtuar.

- Digjet o njeri, digjet. Ia kthente ajo po me atë qetësi që edhe më shumë shqetësonte plakun e gjorë.

Cungu vazhdonte të digjej duke zvogëluar vazhdimisht hovin dhe shtresa e hirit kishte filluar të binte vende vende duke bërë të dukej qartë sa i pashpresë ishte. Plakut po i merrej fryma.

- Nuk, ëëëhhhh khu, (u kollit ai me një kollë të ngjizur duke pështyrë në faculetën që i ofroi plaka), rrihet në errësirë e në të ftohtë, moj! Nuk rrihet vetëm.

Vërtet dhomën po e kaplonte një terr i ftohtë që të ngjethte mishtë. Një ftohtësi e shkaktuar më shumë nga ajo qetësi monotone e urryer me të cilën plaku s ‘u mësua kurrë. Ngriti për herë të fundit kokën dhe duke gulçuar bërtiti me aq sa mundi:

- Thirri, thirri fëmijt të vijnë sa më shpejtë. Dëgjon? Thirri të gjithë.

Një kollë tjetër më e fuqishme e shkundi të tërin duke i shterrur edhe fuqinë e fundit. E shikoi cungun që pothuaj ishte fikur pastaj plakën pranë dhe duke lëvizur buzët pa mundur të nxirte zë e luti me një i të zgjatur si rënkim me të cilin i doli shpirti: Thirriiiiiii...

(1997)