Me Georg Traklin e shkretë
hymë në botën e kristaleve
në një labirint krizantemash
kinezisht dikush na bënte magji
ishte viti i dragoit dhe bollat
po ndërzeheshin në toalete
të argjenta zonjat plaka
në çanta bartnin shterpësinë
e ti arabella më rrinje mbi kokë
si një re me shi e mbarsur
më hudhje në kokë pluhur
kozmik a rërë të verdhë
stalaktite të dheut të Kosovës
(ke të drejtë që nuk ma pëlqen poezinë
është plot tym mjegull dhe është terse)
më rrinje mbi kokë dhe shikoje
thikën e re që bleva dje për të
provuar edhe vetëvrasjen
kur të më teprojë vetja
kur nuk do të mund më të dashuroj
fjalët tua të purpurta
georg trakl pin kafe me kipcin tim
në një botë kristalesh të huaja
ëndërrojmë dashuri me ëngjuj të
çmendur dhe ejakulojmë kristale
në blue jeans të shkryer