Nëntëdhjetë e dy vjet deri më 2004,
Shqiptarët jetuan me luftëra.
Jeta jonë plagë e mall.
Stagnuam në të njëjtën nyjë kohore
Të robërisë.
Në shtratin e komunizmit,
Kapital të shpirtit s’ndërtuam.
Në atë shtrat u dogjën këngët e mia.
Dashuria e shqiptarëve për të qenë një,
E mos vdeksha pa ia thënë
Këngës së vetme.
Kasnec i fitores në ribashkim,
Që jeta e re të jetë gëzim.
Në kërkim të diellit 6
I dergjuri zgjohet,
I vdekuri nuk pjerdh!
Ti je gjallë
Prishtinë, 1912 deri 2004
Nga libri; "Pastrohu Kosove”, 2005
Lexo/Shkruaj Komente (0)
Printo
Dergoje
Top
