Në minutën e parë pashë se në rrugën nga do të vije ti
kishte shumë njerëz dhe autobusë të rrallë,
në minutën e dytë pashë se si muzgu,
nga tretja e natës te dita, humbiste ngjyrën
dhe sytë lodheshin, dëshironin të mbylleshin pak,
në minutën e tretë m’u fanite ti,
lëkundeshe në një pikë loti e më thërrisje.

Nuk kishte minutë të katërt.
Ti më thërrisje dhe unë të prisja.
Midis meje dhe teje, e pakalueshme, ishte koha,
tashmë e kthyer në vonesë.

Lexo/Shkruaj Komente (0)

Printo

Dergoje

Top

---