Letërsia Shqiptare - Djali im sot pa detin për herë të parë

Djali im sot pa detin për herë të parë.
Nuk di me ç’i ngjau, por, nga stepja,
harroi dhe dy fjalët që kishte mësuar.
I ngurtësuar në krahët e mi qëndroi,
qëndroi gjatë.

Dhe kur, më në fund,
ndjeu nevojën të thoshte diçka,
i doli veç një dridhje e lehtë buzësh.
Ktheu kokën nga unë
e nisi të qajë.

I desha lotët e tij, s’e pajtova, e lashë në vajë.
S’ishin lotë si përherë, ishin lotë inati.

Djali im-
foshnja që ende s’është ngritur në këmbë,
paska sy të hahet me detin,
me jetën dhe me vdekjen do të ketë sy të hahet.

* * *
Kjo ditë e sotme janari,
pezull me një ajër të ngrirë
si të sjellë nga vendlindja ime,
me një diell që shndrit e nuk nxeh
si dielli i dimrave të fëmijërisë sime,
me ca zogj të vegjël, të trembur
si të ishin zogjtë që kam ndjekur unë asokohe.

Kur pashë kortezhin që përcillte një plak të vdekur,
thashë: s’qenkam në ëndërr.
Paska vdekur komshiu im i shkretë, plak i vetmuar,
më donte shumë dhe për t’u ndarë me mua
ka përgatitur spektaklin e vdekjes.
Pastaj pashë gjyshen të endej nëpër oborr
duke nëmur veten pa asnjë shkak,
dëgjova gjyshin t’i thërriste prej brenda e ta nëmte
vetëm pse ajo mbante tërë kohën nëmë në gojë.
Pastaj, kur po afrohesha te dera e shtëpisë sime,
u kujtova për këpucët e grisura në lojë,
do të më qortonte nëna.
U ktheva të hyj nga çatia e të fle në tavan,
mungesa ime e shkurtër do t’ia zbuste inatin.
Aty ndesha nënën tek çapitej duke u lëkundur
me barkun rrumbullak e të rëndë.
Ku shkon? E pyeta gjithë merak. Ku shkon?
Të të lind ty, m’u përgjigj e m’u mbajt te krahu.

Dëgjove ti, e dashur, erdhe, i dole në anën tjetër,
e çuam bashkë në maternitet e më prite sa linda,
pastaj dolëm t’i jetonim bashkë ditët e shkuara,
të paktën ditët e shkuara janë tonat,
ne që rrimë me shpinë prej të ardhmes.