Ershi përsëri vjeshta,
me shira,
me fletra.
Të iku, motër, jeta,
me rënkime dhe brenga.
O sikur të mundja,
guackat e maleve t’i çaja
dhe horizontet t’i shtyja
e tek ti të vija!
O sikur të mundja,
përmes botës së kredhur në errësirë,
të digjesha si një shteg drite,
të rridhja si një qiri i shkrirë,
të ndriçoja rrugën tënde, motra ime...
Po erdhi përsëri vjeshta,
me shira...
me fletra.