Po vij tek ti!
Muzika ushton
Ne mbreterine me te bukur
Te melankolise.
Rruga eshte e lodhshme
Mbuluar gjethesh
Zhveshur sysh
Gjarperinjte levizin shpejtueshem
Gjinkallat heshtin qetsisht
Po vij tek ti!
Qyteti mbeti pas
Por mua s’me krijon keqardhje
Zvogelimi gjithmon e me i madh i tij
Me intereson vetem fakti
I mberritjes se paspakshme
Tek ti!
Me prit!
Ndoshta rruga asnjehere s’do te mbaroje
Ndoshta qyteti asnjehere
Nuk do te zvogelohej aq shume,
sa te me lejoje te mberrij tek ti
Por gjithsesi
Ti me prit!
Mbylli syte,
kaperdiji minutat,
castet, oret, vitet,
ashtu sikurse macja.
Largoje heshtjen
Sic ben qeni.
Menjanoi endrrat
Si ariu.
Dhe qendro
Midis kafsheve, njeri.
Me prit!
Dikur, diku,
do te mberrij gjithsesi.
Do te perpiqem
Qe ky destinacion
Te jesh
pikerisht ti.
Mbyll syte,
dhe me prit...

24 gusht 1994