Ajo ferkoi syte, puliti dhe disa here qepallat, dhe u zgjua plotesisht. Pertonte te cohej. Ndenji dhe pak ashtu sy gjysemmbyllur, pastaj u shtriq dhe filloi te levize.

* * *

Sapo doli jashte era e fresket i perkedheli lehte fytyren. Ishte nje mot tipik sic i pelqente asaj. Qielli ishte mbushur me re gri dhe dielli nuk dukej. Era ishte mjaft e lehte, jobezdisese. Filloi te ecte shpejtueshem. Ishte vone. Ajo ishte nje vajze e kendshme me sy te medhenj kafe. Vinte pak e imet me floke te gjate kacurrele. Ishte nje vajze e embel, me ca sy te bukur, te thelle si prej plaku.

* * *

Mberriti. Sa bezdisese ishte dita ne shkolle! Sa pertonte! Atje midis grumbullit aq te madh te nxenesve ishte dhe ai. Ishin dy njerez krejt te ndryshem. Nuk njiheshin thuajse fare dhe s’kishin asnje ndjesi apo pershtypje per tjetrin. Thjesht ishin te detyruar te rrinin ne te njejten klase. Ai ishte nje djale i mbushur, i gjate, teper simpatik. Nje njeri me vete ne ate grumbull shokesh. Nuk trazohej me njeri dhe si te ishte si jo, s’kujtohej kush, vetem kur duhej bere ndonje formalitet i tille, si p.sh. marrja e mungesave ne fillim te ores. Ndodhte per ore te tera, qe ata te mos shkembenin me njeri-tjetrin as nje germe. Por ndonjehere, edhe mund te flisnin per ndonje gje. P.sh. mund te pershendeteshin kur gjendeshin perballe, ose mund te pyesnin per ndonje gje, Edhe kete dite si perhere ata ishin ulur ne bankat e tyre, pa u kujtuar se edhe tjetri ishte diku aty. Ishin shume larg njeri-tjetrit. Dita kaloi normalisht. Kur u kthye ne shtepi ajo u be qull. Filloi shiu dhe ajo s’kishte cader. Rrobat e lagura qe i ngjiteshin pas trupit e bezdisnin. Asaj i pelqente kur binte shi. Po te ishte brenda ne shtepi, ngrohte, ne gjysemerresire. Ashtu i pelqente qe ai te kerciste sa me fort mbi xham. Keshtu mberriti.

* * *

Pasi mbaroi mesimet, hengri darke, u shtri per te fjetur. E zuri gjumi shume shpejt. Edhe ai, nderkohe kishte fjetur...

* * *

Mengjesi erdhi shume shpejt si cdo dite. Levizi qepallat shpejtueshem, u shtriq nje here. Pastaj u ngrit.

* * *

Shkoi si perhere ne shkolle. Edhe ai gjithashtu. Ata te dy njiheshin. Rrinin ne nje klase. Nuk kishin asnje pershtypje, asnje ndjenje, asnje lloj lidhjeje me njeri-tjetrin. Dhe ishin kaq shume te larget ne cdo gje. C’fatkeqesi qe ata s’kishin kuptuar asgje! Ata jo vetem qe nuk e dinin, por as qe e imagjinonin si te mundshme nje gje te tille. Naten, pasi njerezit jane perkedhelur ne rehatine e gjumit, dhe pasi ky i fundit i ka kapluar, shpirti i tyre del ngadale prej trupit, dhe nis e ngrihet lart. Shkeputet duke kercyer valse magjike. Keshtu pra, ata nuk e dinin...por shpirtrat e tyre dashuroheshin...Pasi ata i zinte gjumi, shpirtrat takoheshin, perqafoheshin te permallur dhe nisnin te kercenin nje vals te mrekullueshem ne krahet e engjejve. Shtjellat e ndjenjave te tyre, pra shpirtrat, qendronin ashtu te perqafuar, deri ne zgjimin e ndonjerit prej trupave. Ne kete moment, ata si gjigandi i llampes, qe e kerkon i zoti, ktheheshin prane trupave. Dhe ata nuk e kuptonin dot kete bote mahnitese te shpritit. Shtjella e ndjenjave mezi priste naten, kur trupin e zinte gjumi. Ngrihej lehte-lehte, i afrohej shtjelles tjeter aq te dashur, e perqafonte embel dhe niste te kercente mes bukurise se qiellit, yjeve, henes, engjejve, shpirtrave te tjere. Ata ndiznin kaq shume drita te bukura. Benin nje muzike kaq te embel dhe te lehte dhe nisnin nje vals shpirtrash. Dhe ja vinte mengjesi. Ata zgjoheshin. Shpirti permbahej ne brendesi te trupit. Ata ishin kaq larg njeri-tjetrit. Kaq shume te ndryshem. Ajo kishte ca sy bojkaf si prej plaku. Ndersa ai ishte kaq indiferent ndaj cdo gjeje. Ata vazhdonin te kalonin keshtu ditet e njepasnjeshme. Dhe lemueshem i afroheshin nates. Kohes kur shpirtrat dashuroheshin...