Nje pale letra bixhozi qendrojne mbi tryeze, te gatshme per te shtire fall. Pak me tutje nje pikture ku ndodheshin tri shtriga te gjelbra, te cilat te bejne keq vetem po t’i cenosh. Shtriga hakmarrese dhe dhe teper te rrezikshme. Me tej nje enderr qe s’ka as fillim, as mbarim. Dhe thelle, teper thelle gjithe kesaj, qendron personazhi kryesor i endrres. Eshte nje princ me sy roze dhe floke ajri. Ka hipur si gjithmone ne kale, dhe endet neper nje pyll te madh. Ecen dhe veshtron brenda drureve si te doje te zbuloje dicka. Qesh me vete, ecen prape. Befas, dallon nje lule krejt ndryshe nga te tjerat. Ndoshta ndryshe iu duk atij. E merr lulen dhe e ve ne krye te nje kurore te madhe xixellonjash. Pastaj takon endrren. I ve ne koke kuroren, dhe te dy luajne ne gjelberimin e pyllit. Te harruar pas mrekullise se zogjve dhe pas te qeshures se pemeve. Jane kaq te lumtur dhe kaq te gatshem per te fluturuar diku larg, hipur ne kalin e tij dhe ne lumturine e saj...
Por, papritmas (keshtu ndodh gjithmone) princin e vrasin, dhe endrra mbledh lotet e harruar pak caste me pare dhe qan e qan, mbi trupin e tij.
E KENI PARE NDONJEHERE ENDRREN DUKE QARE?

14 qershor 1992