Ka fragmente qe mbeten brenda nesh dhe dalin para syve te mendjes sa here qe grimca jete sjellin aromen e koheve te shkuara. Dhe aty kupton burimin e dashurise se natyrshme qe mund te mbartesh ne vete per nje njeri apo nje tjeter, pa arritur t’i japesh vetes ndonje arsye per kete. Keshtu me ndodh me Boren, me caste qe me lidhin me te, mes te cileve nje kujtim (ndonese jo krejt i qarte) te para disa vitesh nga nje ore letersie ne shkollen e mesme, qe po e sjell ne kete prezantim te shkurter te saj. E deshiruar te lexonte nga shkrimet e saj, mesuesja i beri nje oferte joshese (qe u prit mire nga Bora, por dhe nga ne te tjeret qe sic e shoh tani po luanim rolin e spektatoreve ne pjesen teatrale: Adhurimi i mesueses per Boren): Bores do t’i duhej te shtonte disa vargje ne nje poezi te Kadarese dhe kur poezia ne formen e saj te re te ishte gati, vargjet do te lexoheshin para klases me ze te larte. Ne kembim mesuesja zotohej se nuk do ta ngacmonte me deri ne fund te vitit shkollor. Ashtu u be. Vargjet u shkruan, u lexuan dhe u degjuan dhe vleresimi i miratuar nga degjuesit: vargjet e Bores ishin me te bukur se te Kadarese. Mos me pyesni se per cilen poezi behet fjale, nuk e mbaj mend, mbaj mend vetem qe elemente te saj ishin grimca jete te qytetit, karakteristike kjo per shkrimtarin tone te madh (poezia ka qene nje nder te paraqiturat ne antologjine e vitit te katert te shkolles se mesme).

E pyeta Boren para pak ditesh, nese mundesha te sillja dicka nga libri i saj i botuar, kur ne ishim ne vit te katert ne shkolle te mesme, dhe pergjigja ishte pozitive; me librin kam lejen te bej c’te dua. Bora eshte larguar nga letersia e publikuar, por jo nga te shkruarit. Uroj qe dikur ajo te vendose per nje rikthim per nje publik me te gjere, se syte e saj, me pasurine e pervojes se nje jete jo te lehte.
Duke e falenderuar serish, deshiroj te sjell per lexuesit ne forum, disa nga prozat e shkurtra dhe poezite e botuara ne librin e saj „Lekure fjalesh“ (shtypur ne shtypshkronjen Marin Barleti, 1997). Perzgjedhja eshte bazuar ne shijen time dhe i qendron besnike renditjes se shkrimeve ne liber. Krijimet (te gjitha ne liber, jo vetem te perzgjedhurat) jane shkruar qe prej 1992 deri ne 1996, pra mes moshes 13 dhe 17 vjec.

Shenim: Per ata qe kane lexuar artikullin „Ne kerkim te avangardes“ ne forumin e enciklopedise letrare, mbiemri Pajo do te vije i njohur. Nje nga shkruesit e gazetes „E per-7-shme“, njekohesisht pagezuesi i emrit te saj, Erind Pajo, eshte vellai i Bores. Po keshtu mbiemri do te vije i njohur per lexuesit ne moshe te rritur qe kane pasur lidhje ne rrethet e gazetarise shqiptare ne fillim te viteve ’90. Gazetarja dhe poetja Ludmilla Pajo, e cila u largua nga kjo jete ne gusht 1995, eshte nena e Bores.