Letërsia Shqiptare - Nga libri poetik “BARASPESHA E HUMBUR”

Nga libri poetik:

“BARASPESHA E HUMBUR”

Qëndresa,
Gjakovë, 2003

FIDANET E FJALËS

Urdhëroni kohëra
bimët e shpirtit tim

rritur me vështirësi
në truallin e gjakut!

Nuk keni nevojë
të shpjegoni bukurinë-

mund t`a shijoni
në tërësinë e dhembjes që zgjon,

nga bërthama
e përtërirjes sonë
një kopsht fjalësh
është rritur përsëri-

digjet me etjen
e truallit në shpërthim

për ajrin e pastërt
dhe hapësirën e lirë!

VARGU IM

Të gropos thellë ndër damarë
e mbinë përsëri nëpër dhembje
atëherë kur më së pakut të pres,

të hedh përtej harresës
e rikthehesh me një kujtim të përtërirë
në gjolin e lotëve të mi,

të shkund për kërcyellin e fjalës
dhe mendoj se të kam ç`rrënjosur
nga trualli i dhembjeve

e ti, sërish nxjerrë pipa të rinj
nëpër çdo plagë shpirti...

BURIM I SHTERUR

Me hapat
që lëkunden nga malli
kthehem çdoherë
te një burim i shterur
i këngës sime...

As lotë nuk dalin
nga damarët e vargjeve
që kanë tretur stinët,

as gjama e ngrirë
në gëzimin e tharë
nuk dëgjohet!…

Shekuj paskan kaluar
në një pikë vetmie-
pranë kohës së heshtur

e zbrazëtirave
të lindjes së dështuar
janë rritur
drizat e egër etjes!

RROTULL

U ramë rrotull
e të përgjumur
rrathëve të ferrit,

të gjitha cerberëve
u ramë në kthetra

dhe u përgjakëm
deri në palcën
e dhembjes së madhe!…

Fati na ndihmoi
më shumë se dija,
se vetëdija

dhe shpëtuam
nga vetvrasjet
e shumëpritura!…

LËVOZHGA
E PIKËLLIMIT

Frymën t`a ndalë
po të mbështuall
në embrionin e dhembjes

nëpër buzë fjala të vdes
para se të shqiptohet,

ëndërrat e humbin
ngjyrën e shpresës-

durimi shndërrohet
në njollë të trishtë
të vetmisë që tallet
e krimbur pranë teje,

as vrimë nuk gjënë
për të plasur lotin-

rrjedha e ditëve bëhet
kortezh i pangjyrë
i hapësirës së ndrydhur…

Vetëm kënga e grisë
lëvozhgën e mallkuar!

KRIZA E POEZISË

Është krasitur nga metaforat,
nga përkushtimet serioze
të mendimit për të nesërmen,

në një lumë psherëtimash
qenka shndërruar poezia-

aventurat, përshtypjet e çastit
kanë vërshuar nëpër fushë
nën të cilat prore lëngon
faqja e blertë e bukurisë!...

Kjo është kriza e artit të fjalës,
zbritja në pikënisjen e ultë-

personifikimi, simboli, alegoria
nëpër fërfllizë më vinë
e më trokasin në portë!...

Këtu zë fill përgjithësimi
i vargut që përbiron
shqetësimet e zgjedhura të ditëve!

PËRMASAT
E SHTEGËTIMIT

Kam ecur pafund
nëpër shtegun e shqetësimeve
për ta gjetur njeriun e humbur

dhe kam ndihmuar ëndërrën e tij
që të mbijë e gjelbërt
në fushën e hapur të përpjekjes.

Nuk e di kush ka vrapuar më shumë
ditë e natë përmbi dallgë
me këmbët e qullura të këngës

diellin e fshehur për të zënë
përtej reve të mbarsura në vetëtima!

Shpesh kam braktisur vetveten
e shembur jam nga ankthet e mbledhura
nëpër skutat e ferrit

por kotjen e kam ndjekur nga sytë
vetëm gjumi të mos na zë
në prehrin djallëzor të dështimit!…

Nuk di kur jam nisur së pari,
nuk di kur jam ndalur së fundi
për të qetësuar unin e cfilitur,

zemrën e kam lëshuar prore në fluturim
që të vizatojë diellin e shpirtit
me krahët e praruar të dashurisë
në mes të horizontit

dhe ndjekur e kam pastaj nëpër kohë
deri në pikën e panjohur
të ngarendjes së pafund !…

RRËFIM INTIM

Bulevardi i të dashuruarve
shëtit gjithnjë pa mua
bulevardi im është mbushur me gjethe të rëna-

sa herë ka shëtitur për dore kohën e vrarë
është rrahur stuhishë
e lidhur në grykë
nga degët e zhveshura të dhembjes!...

Bulevardi im nuk ka ndërruar dy hapa gëzimi
pa ia ngrehur koha
një kurthë të fshehtë nëpër këmbë,

edhe nëse ka mbledhur
ndonjë shkëndijë në bebëza
qielli është shembur mbi kokë
duke na vënë nën shqelmat e egër të ditëve!

Një dëshirë e mbetur peng prore qanë në mua
derisa njerka kohë ma vjedhë
bulevardin e gëzimit,

përse vallë kjo dorë demoniane
m`i ndjek gjithnjë
zogjtë e lodhur të shpresave
nga nënqielli i ngrysur i shqetësimit?!…

PAMUNDËSIA

Vështirë të ndërtosh
kullat e shpresave
me rërën e zhgënjimit

dhe ëndërrat e bjerrura
t`ua bësh dritare,

vështirë të ngrehësh
bjeshkë mendimesh
që s`i dridhë tërmeti-

aty ku s`përfillet
ku s`të pranohet fjala;

uragan të jesh
pa valë që të ndjekin,
pa zemrën e madhe të detit!...

Edhe baltë të jeshë
është vështirë

kur të shqelmon E liga!

NË VORBULLËN E DITËVE

Ashpër ndeshen valët
në vorbullën e ditëve-

velat e përpjekjes
lundrës kryeneqe
ia shqyejnë pa mëshirë,

shpresat i përmbyten
në pafundësinë e harrimit.

Anija me profil dhelpre
përvidhet nëpër furtunë,

me zhdërvjelltësinë
e gënjeshtrave
krihët e vdekjes mashtron.

Liburnia e mbështjellur
në profil tufanesh
shtyllën e ëndërrës së vet
përpiqet ta shpëtojë,

harron Poseidonin
që dallgët i ndërsen
nga ishulli fqinj i tradhëtisë

ndaj, nuk u shpëton
kazmave të erës së përdalë

as ndërgjegjes së vrarë
të pashpirtësive!…

DHEMBJA
E KOHËS SË VDEKUR

Kur të vidhet mjeshtërisht
rinia e ëndrrave
e shtigjet e këngës mbyllen,

kur të thahet njomësia e ditëve
dhe të syrgjynojnë kot
në ishullin e vetmuar
të dhembjes që pëlcet,

kur vitet t`i vjedhin
e t`a të lënë vetëm skeletin
e një kufome të pështirë
të kohës së vdekur…

çka vlejnë konventat,
ligjet dhe të drejtat njerëzore
të mykura ndër sirtarë?!

Koha vdes edhe atëherë
kur prej saj nuk mund të nxirret
fryti i gëzimit,

kur prej saj nuk rrjedh
kënga dhe fjala e lirë
apo kur dashuria mungon!

ENGJUJT E HIDHËRUAR

Nuk i prek më vaji i nënave
për kufomat e zhdukura të fëmijve,

nuk i prek rënkimi i etërve
për bijtë e zhdukur nga lubitë
asaj nate të kobshme
mbi trojet e përgjakura të lirisë,

nuk i pikëllon as gjama
e atyre që ranë papritur
në zjarrin e çmendur të ferrit
që nën cytjet e Satanait mori frymë!

Nuk i pikëllon asgjë e dhimbshme
nga njëmijë dramat shqiptare,

madje as thirrjet e parreshtura
të atyre që mbijetuan të gjymtë
në emër të drejtësisë së pritur!…

Prandaj, nuk e di pse priremi
t`i shohim me flatra të bardha
ata që buzëqeshjet i kanë ngrirë
hapësirës së futur në kornizë

dhe vazhdimisht pështyjnë
mbi ëndërrën tonë të lirë!…

KRYEDEMONI

Përsëri po shitet
nën petkat e orakullit
aureolën e shkëlqimit
vetvetes duke ia ngritur-

kryedemoni dhelparak!

Tërë natën pastaj
kurthat e dredhisë
vrushkujve të dritës ua ngre

e vret e pret
duke fshirë me kujdes
gjurmët e ndërgjegjes së vrarë!

Mjegullën e verbërimit
e quan shteg të urtësisë

duke dashur të na kthejë
në stinën e kaluar
të dhembjes së pa fund,

ndërsa nëpër duar
ditët e vrara i rrjedhin
e kohës i digjen mushkëritë!...

Përsëri po shitet
nën petkat e engjullit
kryedjalli i tradhëtisë,

por, e nesërmja e këndellur
shtatë palë qiej
do t`ia shembë mbi kokë!

KRENARIA
E RRËNIMIT

Ende gjuha e zjarrit
me profil tufanesh
kullën e nderit tonë
e mbështjell,

ende përtypin
gojët e çmendura të flakës
dritaret tona të brejtura
nga krimbi i kohës që shkoi,

ende tymos
kulmi i dhembjeve tona
nën qiellin e ngrysur
të stuhive,

ende po shemben
trarët e qëndresës së brishtë
nga goditjet e papritura
të rrufeve...

Ndaj, vetëm ai-
i vetëshpalluri profet
i shpëtimit tonë

ka mundësi të dehet
me krenarinë e paturpshme
të rrënimit!

UDHA E SUKSESIT

Vie një zanë përëndimi
e ndërron vendin e gurëve
në votrën e pafajësisë fëminore
të vendlindjes sime.

I thotë hirushës sonë
se do ta bëjë mis bukurie
në mes të kodrave të tejkaluara
të konkurencës së plakur,

se do t`ia hapë udhën e suksesit
në tunelin e pafund të botës!...

Kjo ishte ëndërra e saj
që të dalë në mesin e margaritarëve
pa leckat e nderit
të së kaluarës që ka ndërruar
pamjen e mendimit.

Tani, në pasqyrën e ditëve
fytyrën e grisur të shpresave
e shiqon plot dhembje-

përtej xhamit oshëtinë
kaosi i fjalëve
që pikëpyetjet i gëlltit…

nuk e gjënë dot çelësin e kohës
për të hapur
kutinë e kujtimeve të ndrydhura,

ndaj, lotët i bien
në hirin e psherëtimave
dhe tretet ndër shqetësime
shtigjeve të përpira nga hapësira!

CUNGIMI I LIRISË (IV)

Liria
nuk guxon të jetë
rrokje e këputur,
torzo e fjalës
as klithmë
e ndrydhur në mes !

Liria
nuk guxon të jetë
ëndërr e bjerrë,
as kalë trojan
që futë tradhëtinë
në kalanë e djegur
të shpresave!…

Liria
nuk guxon të jetë
plaf i argjendtë
i mjegullave
që ulen mbi fushë
për të mbuluar
bjeshkët e rrënuara
të mendimit,

as cung i cunguar
i gjysmë këngëve
që këndohen
së prapthi!...

DREÇI I VERDHË

Së pari e futi bishtin
pastaj kokën dhe trupin
në shtëpinë tonë,

me buzëqeshje të shtirur
zu vend ballë oxhakut,

gjarprin e shtëpisë
e përpiu menjëherë
dhe strofullën mbaroi
në sytë e botës…

Pa i lodhur duart
më rrahu për vdekje
e më hodhi për dritare,

më përzuri përtej detit
tek brenë miza hekur!…

Me dy hapa më zuri
edhe në skaj të botës,

këlyshtë e saj tani
batërdisin qetësinë time
të fundit-

kohë e dreçit të verdhë
me fasadën e rrejshme
të bukurisë
që të gllabëron

e të përtypë ngadalë!…

LUFTË E HUMBUR

Pa dyshim
e kam humbur luftën
që kur djalli u fut
në shtëpinë tonë-

as mirëkuptim
as ndihmë nuk gjën
nga shpirtërat
e atyre
që paska pushtuar
e Liga!…

Pa dyshim
e kam humbur luftën,

por kapitullimin
për të gjallë
nuk e pranoj!

KASNECI I ZGJIMIT

A e patë të bredhë shesh më shesh
me zemrën e shndërruar në tupan
e mushkëritë e bëra rrëshiq

për të zgjuar kohën e fjetur
mëngjeset të mos vriten në pabesi,

duke gëlltitur lotin e plasur
përpëlitjeve kur nuk del fjala

duke zgjuar mendimet për të nesërmen
nata pa i ndrydhur nën shqelmat e territ?!

Ai gishtat i shtorri duke u rënë ditëve
për t`i shkundur nga kujtimet e hidhura
nga dhembjet e çasteve të vjedhura!...

Merreni përdore pra kasnecin e zgjimit
e shpjereni t`a ndjejë ngritjen e diellit
në altarin e pavdekësisë,

që t`i njohë shenjat e para të thirrjeve
në detin e harrimit të mos vdesim!

ZOGU I KËNGËS

Rob e patën zënë
drizat e stinëve të ndrydhura
të shterpëzimit,

dhembjet e përgjakën
furtunat e çmendura të dhunës
dhe etja e këngës...

ndaj, me cuklat e shpresës
e hapi shtegun e guximit
në strofullën e kërcënuar,

të mbledhur sa një vezë
në gojë të gjarpërit.

Qiellit të këngës fluturoi
duke mundur heshtjen e lidhur
lëmsh në fyt
nga vdekja e përpirë,

me sqepin e tij të vogël
shpoi në qiellin e fatkeqësisë
vrimën e cicërimës së lirë

nëpër të cilën rrjedhin
vrushkujt e dritës!...

MBIJETESA

Damarëve të jetës së ndrydhur
orakujt e dritës mbollën ca vargje,

ndjenjat e mbijetuara
i ngritën në këmbë
gjymtyrët e mbetura gjallë
nën shqelmat e pamëshirshëm të dhunës

dhe formësuan bërthamën
e këngës së pavdekshme!...

Kështu u ngrit shkalla e parë e guximit
për të ndërtuar kullën e qëndresës
e për t´ua zënë pritën
stuhive të çmendura!…

Tani mund të themi lirisht
se nuk vdiqëm tërësisht
se nuk qemë të humbur,

se gjallë na kishte mbajtur
një fitil i pashuar i këngës!

DASHURI E PAFUND

Mbi të gjitha përpëlitjet
dhe zhaurimat e brendshme
një mendim guduliset
poreve të lodhura të qenies.

Një ditë, do të lodhet penda
dhe vrapi do të ndalet
që të prehet në djepin e heshtjes.

Nuk kam shkruar shumë
por kam mbrojtur të vërtetën
dhe jam fare i qetë
në brendinë e fjalëve të mia.

Kështu, më gëzon fakti
që do të jem baltë e pluhur
nën këmbët e gjalla të brezave
që shqip do të më flasin
mbi poret e tretura të qenies.

Është kënaqësi të jesh baltë
apo kockë e gjetur në shesh
me të cilën do të lozë fëmiu
i nipit të stërnipit tim

dhe fjalët e para do të gugatë
në gjuhën tëndë të lashtë

duke thyer lëvozhgën
e dashurisë së pafund!…