Letërsia Shqiptare - Nga libri poetik ''GJUHA E DHEUT TIM''

Nga libri poetik:

''GJUHA E DHEUT TIM''

Albin,
Tiranë, 1999

MARR NJË GRUSHT DHE

Marr një grusht dhe Kosove,
e përqafoj si fëmijën-
butësisht e plot mall!

I flas si njeriut tim
sepse ma zgjon hijen e atyre që ranë
duke e mbrojtur,

atyre që ndërruan jetë
duke mbjellur në te
bimën e shpresës për të nesërmen!

Kur më flet,
më flet me gjuhën e djersës dhe gjakut
të etërve që mbuluan
eshtrat me te;

me gjuhën e bimëve
dhe çdo gjëje që rritet
me thërmijat e tij...

ndaj i përkulem si hyjniut
sepse është pjesë e altarit më të shenjtë!

Ah, sa mall të mbaj midis grushtave
dheun për të cilin jetoj e marr frymë,

dheun për të cilin derdha lot,
për të cilin mund të vdes
në çdo kohë-

brumin dhe plafin tim të përjetshëm!

Morinë, 1998

LIRIA

Për Te e vlenë të vdiset, të përgjakemi,
asgjë nuk matet me vlerën e saj, as jeta;
kush i ka fëmijët më të shëndoshë se ne
që duhet të rriten të lirë nën flatrat e saj?!

Është e vetmja gjellë shpirtërore e të vuajturve;
ëndërra, shpresa, gjakimi për të nesërmen;
është gjaku që rrjedh damarëve, zemra që gulçon
për ta parë dritën e bardhë në shuplakë të dorës!

Ajo ka kuptimin e vuajtjes dhe të shenjtërisë
pranë altarit të së drejtës dhe të së vërtetës;
është limfa që u ep gjallëri edhe shekujve
kur maten me të keqen, dhunën e ligësinë!

Liria është kudo, edhe nëpër të imtat bimë
kur luhaten nga era dhe mbahen për tokë;
është në gjethet e malit, gjelbrimin e stuhinë
dhe në çdo tipar të shënuar mbi fytyrën e globit!

Ndaj frymojmë e lëvizim të gjithë; veprojmë;
djersën, gjakun as fjalën nuk i kursejmë për te
që ta bëjmë ate kurorën e të gjitha përpjekjeve-
frytin më të shijshëm në kopshtin e ëndërrës sonë!

Liria është Alfa dhe Beta, tërësia në çdo kuptim,
litari që lidh fuqishëm të gjallën dhe të vdekurën,
që mbanë midis nesh kujtimin e atyre që ranë
për t`i gëzuar pasardhësit gjithë të mirat e saj !

Nuk përshkruhet me fjalë, s`e kap dot poezia;
është i vetmi gjenerator që ka lëvizur kohërat;
kudo që godet pamëshirëm dhuna e tradhëtia
shndërrohet në të vetmin kuptim jetik- Ajo!...

St. Gallen, 1997

TELALLXHIU
I MBRETËRISË SË HIDHUR

Të bardhën e nxinë
me fjalorin e diktuar,
nga tupani i tij tymnajën e nxjerrë
sa herë godet lëkurën e terur të ditëve

të zezën e suvaton
me bardhësitë e plaçkitura
nga shpirti i popullit
deri sa në gijotinë e shtrydhin tradhëtitë

kështu mbretëria
nxjerr para nesh lavirën e synimeve,
asnjëherë s`kuptohet
ç`ngjyrë fshihet pas bebëzave të pudrosura...

Tash edhe kasneci i çmendur
emrin e ka humbur
nëpër të rrahurat e kurdisura
rrugë më rrugë,

e askund sheshi
me at përmendore të rrënuar,
askund shpëtimtari
që t`a lirojë Prometeun!

ZEZONË E MALLKUAR

As hirin nuk ma lënë të mblidhet
te urnat e ditëve,
kanë frikë se ngjizet e ndizet!

As dheun nuk ma lënë të bashkohet
te kodra e kohëve,
kanë frikë mos përtërihet e blerohet!

As lumejt e gjakimeve s`mi lënë të rrjedhin
nëpër shtratin e viteve,
kanë frikë mos vërshojnë dhe prishin
arat e mbjella me bimën e së keqes!...

Zezonë e mallkuar,
kur do të përmbytet ligësia jote,
dinosaurët tu t`a vjellin për hundësh
pranverën e gëlltitur,

u bëfshin fosile të djegura
nën detin e lotëve tanë!

ZGAFELLA
E ZEMRËS SIME

Nën urat e larta të ndjenjave
rridhte lumi i gjakimeve të mia

në mes të fushës së bleruar të mendimeve
ngritej kalaja e ëndërrave
drejtë qiellit-

dorën e ndruajtur prore e shtrinte
të prekë me bedene rrezen e ngrohtë,

e nuk di kush i ndërseu gjithnjë furtunat
kush me tërmete m`i shembte muret
sa herë i afrohesha diellit...

Ajri i përmjegullt me hilet e Kainit
m‘a vodhën paturpësisht dashurinë
edhe atëherë kur mendoja
se do të mjaftonin troshkat e saj

tash, në sheshin e tymosur
kulla e ëndërrave më është djegur-

frymëmarrja ime i ngjanë
një lisi të zhbiruar

me i zgafellë të madhe futë në gji!

PERSIATJE
MBI VDEKJEN

Kur vdiset vetëm, në mesudhë
vdiset dhimbshëm, pa fitore në dorë
me ankthin e dyshimit për të nesërmen!

Kur vdiset i coptuar nga hijenat
toka gjëmon dhe nuk e duron plagën,
zemra e trollit rrudhet
e limfa e ditëve thahet nga trishtimi!

Kur vdiset i vrarë pas kurrizit,
i prerë në fyt; i shpuar në hekur...
dielli e mbulon fytyrën nga turpi i dhunës
e mezi e shikon botën e çmendur
poshtë vetes!...

Vetëm në front vdiset burrërisht
për ta ushqyer me shpresa drejtësinë
se një ditë e keqja do të marrë fund!

PRANVERA E VARGJEVE

Kjo stinë vie atëherë kur shpirti dhemb
e nënqiellit të ndjenjave rigon mjaft shi
sa të mugullojë mendimi pipave të fjalës.

Vie vetëm kur nuk pajtohesh me heshtjen,
kur gjelbrimi shpurdhë në brendësinë e gjërave
nxitur nga etja për të lënë gjurmët e veta
në hapësirë.

Pranvera e vargjeve është ridefinim i kohërave
kur e qena dhe e paqena masin njëra-tjetrën;
kur e liga dhe e drejta përleshen fytas
e në vazhdimësi;

kur brumi i shpirtit formësohet në fushë të bleruar,
në lisa kryelartë e në bjeshkë mendimesh-
në tërësinë e asaj që njësohet me të bukurën!...

PËSHPËRITJET
E NJË GJETHI TË THARË

Vështirë pranoj të zverdhem nga gjelbrimi
kur më soset fryma e ditëve të mia

duke kulluar ajrin dhe fshirë hapësirën
nga thërmijat e imta të vdekjes
ngjyra më shpenzohet ngadalë e padiktuar
me at gjoll murtaje në zemër...

Sa lehtë më shkëput dora e kohës
e m`lëshon përtej kujdesit të vet
mbi tokën e lagur të dhembjeve,

prap u rri te këmbët degëve të mia
nën dëborën e heshtjes e rrëketë e pikëllimit
dhe pleh i bëhem trungut kryelartë

për t`ia ushqyer blerimin e stinëve që vinë!

MOTIV I LASHTË KOSOVE

A do të vish në dasmë
si në motet e përgjakshme
valles së krismave
t`ia marrim,

Nusen pa tjetër do ta sjellim
oxhakun ta rrisim
e Kulla të shndërrisë-

ajo Diellin e ka në ballë
si e Bukura e Dheut
në mitet mijëvjeçare,

Ti patjetër do të vish
në dasmën e lirisë, o burrë-

t`i plasim hijenat
me vallen e krismave!

DËSHIRË E VETME
E LUFTËTARIT TË LIRISË

Sikur të kisha
shtatëmijë duar,
çdo njëren do t`a ngritja
kundër armikut;

sikur të kisha
shtatëmijë jetë,
asnjë s`do t`më dhimbsej
për lirinë;

sikur të kisha
shtatëmijë zemra,
prap do t`më digjeshin
për bashkimin;...

sikur të jetoja
ndër shtatëmijë mrekulli,
të gjitha do t`i lija
për Atdheun!

YJE TË PËRJETËSISË

-Dëshmorëve që ranë për lirinë dhe pavarësinë e Kosovës në betejat e përgjakshme me okupatorët serbë!

Juve më të mirëve u zgjodhi amshimi
që lisat e krenisë të kenë hapësirë të mjaftueshme
për t`u rritur në bebëzat e njoma të fëmijëve tanë,

që nënat tona t`i përtërijë shpresa
e të kenë motive të pashterrshme ninullash
deri sa përkundin nipat në djepat e kohëve,

që baballarët ta mundin pleqërinë me kujtimin tuaj
e ndër oda të flasin për ju si për legjendat e moçme-
plisin ta kenë edhe më të bardhë se thinjat e tyre!...

Juve më të mirëve u zgjodhi pavdekësia
sepse tokën e Atdheut e deshët më shumë se veten,

vetëm ju e shpaguat burrërisht qumshtin e nënave,
fytyrën ia latë trollit me dorën e shpirtit të bardhë;

vetëm ju e shpaguat ujin e kristaltë të krojeve-
me kristalin e ndjenjave tuaja
yje të ëndërrave tona u bëtë nëpër qiell!

Kosovës i ratë te këmbët plot dinjitet e njerëzi,
plagët e hapura ia shëruat me afshin e gjakut tuaj,
dhembjet ia mblodhët nga balli
me dorën e fuqishme të luftëtarit...

dhe të nesërmes ia bëtë kurorë frymëmarrjet e fundit!

LAGJA E TRIMAVE

-Familjes heroike të Shaban Jasharit të Prekazit të Drenicës dhe bijve të nderuar të saj, luftëtarëve të paepur të lirisë- Hamëz e Adem Jashari dhe të gjithë bashkëluftëtarëve e dëshmorëve tjerë të kësaj ane!

Ju e përflakët dëborën e Janarit,
akujt e shpirtit na i shkritë me prushin e zemrës

shkurtit ia shkurtuat ditët me krisma
e marsi e thirri pranverën e këngëve
nëpër gunën e klithjeve tona!

Lagja juaj u rrit nëpër dhembjen tonë
kur buzëqeshjet e njoma të fëmijëve ia bëtë kurorë lirisë,

djepi i këngëve tona prore do t`i përkundë
me i plagë të madhe në zemër ditët që do vinë!

Me ju qëndresa e vuri edhe njëherë veten në sprovë,
piramida e dhunës u rrënua me at gur
që e hodhët ju në ballin e paturpshëm të kohës-

edhe nëse fryma u ndal, karvani u nis
me Jasharajt krushq të parë e fishkekun në grykë
kah dielli i shpresave tona!

Kur të na kthehet do të vie me shpirtrat tuaj
të shndërruar në rrezet e shndërritshme të përlindjes

krismat tuaja shënuan lëvizjen e ditëve,
kushtrimi burrëror e zgjoi Kosovën deri në Dukagjin-

tash, gjaku i juaj do kthehet me flamur fitoresh në dorë!

STILISTIKË

1. Anafora

E kam kërkuar në xhepat e shkyer të kohës
e kam kërkuar në rrjedhën e mnershme të fatit
e kam kërkuar në thinjat e mia maleve
e kam kërkuar në shënjestër
blerimin e vjedhur shumë stinë.

E gurët shënuan përgjakimet e mia në palcë
e gurët dëshmuan suferinën e dhembjes.

2. Simploka

O unë do ta zbres ylberin në brigjet e ëndërrës
do ta mbjell lulëkuqen në brigjet ëndërrës-

në këtë kryqëzim hekurash dhëmbët do t`i mprehë koha
në këtë kryqëzim hekurash do të varen maskimet!

3. Anadiploza

E pra vejushë e përdalur, kthema yllin tim
yllin e syrgjynosur në "puthjet" e tua-

vetëm unë e njoh "ledhatimin" tënd
"ledhatimin" tënd me dhëmbët e ujkut në faqe!

Heu, s`i dua shekujt në vizitë muzeumeve
kurrë si Laokonti
si Laokonti me gënjeshtrën kraheqafe!