Te lodhur tashme nga ky vend i shkrete,
ku dhe casti me i embel eshte nje perde e trishte,
mes ernash qe shtegotojne diku gjetke,
baladat e ikjes ringreme perseri.

Ikje, ikje, ikje
Ikje dhe heshtje,
mes tyre fare qarte te shqetesuara ndihen
te pervuajturat buzeqeshje.

Ikim dhe s'ulerijme
se baladat jane te heshtura
si pulsi i nje te vdekuri,
baladat ndonese shume
jane te mbetura
secila ne vetmi.

Percillen baladat neper bote,
degdisen e prehen plot mall,
e vdesin kur dikush harron e thote
se kjo ndodhi shume kohe me pare.

Nje balade kendon nje ze i permalluar,
trup i nates kujtimet sjell,
bie shi ndaj jam i lagur,
iki te puthem me nje ere.