Dikur nuk ishim keshtu
  dhe vale urrejtje s'kishim ne gjak,
  perendi absurde adhuronim
  pa menduar pothuaj per asgje.
   
  Nje dite ne rruge zbritem dhe kuptuam
  se endrrat tona endeshin mes germadhash,
  se liria s'ish vecse nje maske e dale boje e trenave mbushur me hadhe
  dhe se perendite e pagabueshme
  flisnin me gjuhen e vdekjes.
     
  Dhe klithem!
   
  Me klithmen tone te paren koke turku vrame
  ashtu sic ish e servirur ne pjate per se vdekuri
  nga ata qe u pelqente nder vakte
  kufoma te servirnin per mbyllje oreksi.
   
  Atehere kuptuam se s'ishim vecse nje flluske sapuni
  a me mire nje flluske e shkerdhyer ajri,
  me e fundit e asaj
  qe nga i vdekuri me i fundit doli
  per te pellcitur ne nje pellg gjaku
  te me te fundmes kufome te luftes tone.
  
  Atehere heshtem!
   
  Dhe heshtjen tone ashtu te shperthiqur
  ne pjatance e vendosen
  mes nje koleksioni te tere porcelanesh
  te perlyer,te heshtur,te vrare,pafundesi qe te servirej priste ne rradhe
  sipas timbrit te klithmave ,te heshtjeve.......

1994

Lexo/Shkruaj Komente (0)

Printo

Dergoje

Top

---