Mos m’u tremb! Syrin e bukur, mos ma ul!
Ngrih’ qerpikun e rënduar me aq hije,
Dhe më hidh veç një vështrim, si yll që bie!
Drejt në zemër një shigjetëzë më ngul!

Një shigjetë, zjarr të nxehtë, siç di ti.
Një të ëmbël pëshpërimë më dërgo,
Dhe më thuaj, veç ta di: Pse as më do,
As më nxjerr nga kjo e hidhur agoni?

Më lëndon një sy i lodhur në pahir.
Më mundon një hij’ e rëndë që të vrenjt,
Ma mbulon syrin e velur ma fsheh krejt,
Pas një perdeje të veshur me pancir.

Lere diellin, të të shohë rreze e tij!
Të të çel’ syrin e dehur në dëshir’,
E të ndrijë hir i tij, o përmbi hir;
Porsi ndrit një perl’e zezë ndër florij.

2006

Lexo/Shkruaj Komente (0)

Printo

Dergoje

Top

---