Kam një bosh në zemrën time, kam një hon,
Që më bën copë e thërrime, më mundon.
Më thërret me zë të thellë nën dhe.
Më kërkon që t’i shkoj pranë, ja atje.
Si të lashë toka ime, si më le.
Nuk e di, jo, se si ika prej atje.
Ndjej një zë që s’di ku niset, nëpër bosh.
Që më flet nga fund’ i dheut, që përposh.
Jo, jo, kurrë s’e kam ditur, as tani
Që kam parë, sa kam parë, nuk e di.
Ç’ësht’ kjo drithmë që në zemërzë më vret?
Më tërheq porsi sirenat nëpër det?
Kam një zjarr në zemrën time, një zjarr kam.
Dhe kur fle, dhe kur jam zgjuar, dhe kur s’jam.
Edhe kur kundroj natyrën plot stoli.
Dhe kur prehem zemër fikur në shtëpi.
Kam një shpresëzë në zemër, kam një gaz.
Do të ndjek thirrjen e tokës, t’i shkoj pas.
Do të vete ku një brengë më thërret,
Dit’ e nat’ me zë të ngrohtë veç më flet.
Janar 2006
Lexo/Shkruaj Komente (0)
Printo
Dergoje
Top
