Letërsia shqiptare nuk mund të quhet më dukuri anësore në Jugosllavi, nuk mund të quhet produkt i një pakice kombëtare të humbur diku në një cep të vendit. Shqipja sot përbën realisht gjuhën e dytë më të folur e të përhapur në federatën jugosllave (pas serbo-kroatishtes), kurse pjesa shqiptare, me gjithë problemet të njohjes politike, po fillon dalëngadalë të bëjë që ndikimi i saj të ndjehet në kulturën e Jugosllavisë dhe në letrat evropiane...

Valët e liqenit i stolis britma e fëmijëve si kundërvlerë...

Vrapojmë teposhtë rrugëve të ngushta të Bejollit...

Ajo nuk ishte Tanusha e këngëve popullore, por vashë e vërtetë...

Te perroi i karramzave gjumashe...

Kembonat e rrokatura...

Lakuriqesia kendon...

Nga fraza e fryre...

Semaforet klithin...

Bulevardeve te menyres deftore...