Letërsia Shqiptare - Mëmë Tokë

   Unë i etur kam qënë përherë
   të shkel në toka
   të pa shkelura ndonjëherë.
   Nëpër qiej të ngjitem,
   ku asnjë shpend s'ka fluturuar.
   E në hapësira të endem
   ku drita ende s'i ka përshkuar.

   Në kaltërsinë e tyre
   të rend, të rend,veç të rend
   e kurrë të mos afroj.
   Me një qëllim në mendjen time
   burimin e Blu-së të kërkoj.

   Si një shtëllungë tymi
   të ngjitem në ata qiej.
   Të shkoj tepër larg,
   gjersa veten mos ta ndiej.

   E atëherë
   një frikë e mistershme të më pushtojë,
   ku tjetër jetë asgjëkundi të mos takoj.

   Dhe pendimi për brenda meje
   të më qortojë si dem i tërbuar.
   Thellë, shumë thellë ta ndiej mëkatin
   që prej Tokes kam shtegtuar.

   Shpirti të më raskapitet
   e duke u përpëlitur të më gulçojë
   dhe si i çmendur
   drejt horizonteve të pafund të vrapoj.

   Gjersa Bluja papritur
   të tretet në një bardhësi.
   E unë i friksuar të kuptoj
   se po futem në një tjetër qiellësi.

   Dhe atëherë o mëmë Tokë
   si e thyer prej durimit
   forca jote të më tërhëq.

   Unë i përgjumur të bie në humnerë,
   por kurrë të mos vdesë.

   Të ndiej nga lart
   aromën e brigjeve të tua,
   që kundërmojnë erë jetë.

   E zemra të hidhet përpjetë në kraharor
   si një foshje kur nënën ka gjetë.

   Të bie e të përplasem i gjithi pas teje,
   si një kandër që bie për tokë.
   E të mos ndiej dhimbje aspak,
   por veç mall, mall, edhe prush, edhe lotë.