Jam lule më e ëmbla në mesin e luleve
E mbrojtur nga gjarprinjët në Plexus Solaris
Si thesar i urtisë së fjetur
Që hapet nga brendia

Kur dielli e thotë strofën e tij
Ne mesditë duke soditur ekzistencën
Ngroh zemrën time përplot perle të imëta
Për qaforen e SOPHIA-s së përherëshme

E shkrij unë sheqerin tim si lotin
T’i shëroj  plagët e vuajtjeve të kaluara
Duke kulluar në trupin tënd mes dy gjijëve
Të flej në gropën e kërthizës 

Për njëmijë vjet tjera