Sharl Bodler

Rreth meje rruga ulerin edhe bucet,
E gjat’ e holle, sterre, kuje madheshtore,
Nje grua shkoi me nje fustan te zi per dore,
Q’e kolovitte posht’ e lart me salltanet.

Si engjell, si statuj’ e gjalle vetetin.
Si i shastisur dhe i cakerdisur une
Nga syr’ i saj si qiell qe mbrun furtune
Thethinja mjalte qe magjeps, defrim qe grin.

Ja shkrepi dhe u err. Moj flutur e farosur
Qe me veshtrimin tent me bere flag’ e furre,
S’te shoh me valle vec ne jeten e pasosur?

Ah, gjetke, tutje, teper vone, nofta kurre,
Se une s’di ku ike, ti ku shkonj s’e di,
Te desha, moj, e dinje, vete, moj, dhe ti.