Alexis Felix Arvers
Ne shpirt kam nje sekret, ne jeten nje mister
Nje dashuri pa funt, te kapur ne nje vrap
E keqja s’ka derman, pra sheshit nuk e nxjerr
Dhe ajo qe e shkaketoj s’e mori vesh aspak
Ajme, kalova pran’ asaj i pa-shikuar
Perhere afer saj, po i vetem gjithenje
Dhe jeten permbi dhene e kam mbaruar
Asgje pa lypur fare, edhe pa marre asgje
E embl’ e dashur, zoti sic e ka krijuar
Vazhdon udhen e saj pa ndjere e pa degjuar
Sevdane e murmuritur çap per çap kudo
E lidhur pas detyres saj se patronditur
Kur ta kendonje kete vjershe e çuditur
Pyet sec grua qe, dhe s’di qe ish vet’ ajo!